?Naast welk schoeisel zal ik vandaag gaan ? lopen…?

Lieke was er vroeg bij deze morgen en ik dus ook. ‘T zonnetje scheen dus wat wil je nog meer. Ff lekker lopen en ik was gister ook al geweest, dus ook nog eens super-trots-op-mijzelf. Eigenlijk ging het lopen helemaal niet zo super, maar dat zal wel komen omdat ik nog een beetje spierpijn van gister had. Als ik dan ook ga rennen, dan wil ik weer te veel ineens, zucht #storyofmylife #ikkanooknietdoseren.

Een gewoon hardloopje #oftochnie? Meestal ren ik zo’n 5-7 km en dan wandel ik nog zo’n 10 minuten, omdat dat goed schijnt te zijn, maar ook ff lekker in het zonnetje. Vandaag waren de verhoudingen een beetje anders na 4 km dacht laat maar ik ga nu al lekker in het zonnetje lopen.  Zo loop ik ook onze straat in, waar eigenlijk nog maar weinig leven was en waar iedereen w.s. nog in bed aan het genieten was de laatste vakantiedag voordat de scholen weer beginnen.

Ik wandel mijn laatste meters een beetje quasi nochanlant met m’n rode en bezweette hoofd, want ook na 4 km zweet ik al. En er fietst een jongen van in de 20 met een Afrikaans uiterlijk een beetje slomig voorbij. Hij kijkt mij iets te lang aan, wat ongemakkelijk voelt voor mij dus ik kijk weer zeer geïnteresseerd in mijn runkeeper app om te zien hoeveel calorieën ik verbrand heb (heel belangrijk 418!) en dan stopt hij een paar meter verder en draait om. “Hey would you like to go out with me some time, or do you want to do something right now”. “What the fuck is this?!” denk ik. Ik word hier gewoon even op een saaie zondagochtend in augustus ff uitgevraagd “of dat ik zin heb in something to do” whahaa hilarisch. Ik zeg hem op met mijn supercoolste look en zo trots als een pauw: “I am going to my husband and my child.” Hij schrok en kreeg rode wangen en een buurman die wel wakker was en zijn voordeur aan het schuren was, was net zo verbaasd als ik.

Er schieten wel 100 dingen door mijn redelijk creatiefgestoorde-en-paranoïde hoofd.

1. “Ik lieg tegen een vreemde want ik ben helemaal niet getrouwd”,

2. “Hij zag en dacht natuurlijk die =SexyBitch heeft geen ring-om-haar-vinger ? #diekanikhebben (oh nee Engels #thatoneIcanhave)

3. “Ik mag er echt wel best wezen…..??????!”,

4. “Oh nee wat denkt hij nou die pik ik wel ff op, shit zie ik er zoo easy uit?” ☺,

5. “Ik zie eruit als een richtige coogar want die gast is net de 20 gepasseerd!” ?

6. “Hoe vaak heeft hij hiermee succes, als hij dit zo vol zelfvertrouwen vraagt?

7. “Wat voor types gaan hier dan op in, zijn die zo naïef?” ?

8. “Waar had hij naar toe willen gaan?” #needitwiliknieteensweten

9. “Zou hij al eerder in deze straat succesvol zijn geweest hihi en met wie dan?” ?

9. “Bah ik vind het ook best aanstootgevend”…… Wat een vragen allemaal op zo’n rustige zondagochtend….. ?

12. Maar de belangrijkste vraag die ik mij vandaag en aan jullie stel is: Naast welk schoeisel ga ik vandaag lopen… A, B of C? 

#lolmetmezelf, #neusomhooglipjesgetuitenzowatdingen #speciaaleencollagevoornataschaenmartijn, #coogarvooreendag,#nillyspotlight, #wasffgeledenzonverhaaltjemaardanheddookwah, #lekkernaastmijnschoenenvandaag, #vierhonderdachtiencalorien

E-mail:*

De Kenny van Hummel van de KarpenCross 2017

De Kenny van Hummel van de KarpenCross 2017

Eind vorig jaar ben ik sportieve bril van alleen hockey gaan uitbreiden naar ook (hard)lopen. Niet dat ik wandel, maar “hard” is een ruim begrip en die wetenschap werd me even heel pijnlijk duidelijk….. Ik ren nl i.i.g. niet hard … althans niet hard genoeg voor een podiumplaats bij de KarpenCross 2017. En wilde ik een podiumplaats? Net zo hard “nee” als dat ik ook niet aan een wedstrijd mee wilde doen. Ik wilde gewoon een loopje met andere doen, misschien een beetje kletsen onderweg … Sterker nog mijn enige doel dat ik vandaag had was eigenlijk alleen maar om NIET-ALS-LAATSTE-EINDIGEN….

Hoe kon dit gebeuren?

Het is eigenlijk allemaal eind vorig jaar begonnen toen een vriendinnetje zei: “Doe toch gezellig mee dan kun jij, iedereen kan dat”.  Zaterdag 31 december heb ik toen gezellig met wat hockeyvriendinnetjes de Genneperparken loop van 9 km uitgelopen. Heel gezellig en ook nog heel veel kunnen kletsen onderweg en dat schijnt goed te zijn. Mijn fysio zegt namelijk je moet zo hard lopen dat je nog kan kletsen onderweg. Ik vind dat sowiezo wel een goede instelling, kletsen met vriendinnen.

Extra loopjes om te proberen…

Omdat ik die run zo leuk vond, en ik een klein stemmetje in m’n hoofd heb, die zegt, “nu-of-nooit”…. Ben ik stiekum aan het denken of ik misschien, heeeel misschien dit jaar een keer de halve marathon ga lopen van Eindhoven. Als je 9 km kan lopen, dan moet je ook door kunnen pakken en trainen om er 21 te lopen pfffff.

Maar goed ik hoef niets en ik kan alles. Dus op 1 januari heb ik direct al zitten kijken of ik me niet voor wat extra loopjes kan inschrijven in en rondom Eindhoven. Gewoon loopjes van zegge 7 tot 15 km…. Gewoon om te proberen of ik misschien wel meer kan…En om maar weer subdoelen te stellen om een beetje te blijven lopen.

De KarpenCross 2017 it is…

De eerste die ik op de agenda tegenkwam was de KarpenCross op de Atletiekbaan en bij de Karpendonk (vandaar de naam KarpenCross.. w.s.). Enfin ik heb me direct ingeschreven niet helemaal beseffende dat een cross wel iets zwaarder is dan gewoon lopen, maar goed, als je 9 km vlak kunt lopen dan moet je 7,5 door het gras en de modder e.d. toch ook wel lukken?

Toen ik deze week een e-mail kreeg hadden eigenlijk de alarmbellen al af moeten gaan, maar het leek heel onschuldig. In die E-mail werd namelijk gevraagd of ik lid was van een vereniging en wat mijn nummer was, omdat ik me kennelijk bij de Vrouwen wedstrijd had aangemeld. Natuurlijk direct geantwoord, dat dat een fout was en dat ik gewoon voor de lol loop… pff het zou je toch gebeuren….

“Hier is je chip en startnummer voor de dames wedstrijd”

Kom ik vandaag ruim op tijd aan bij de start om mijn nummer op te halen, zegt die vrouw, “Ow er is iets fout gegaan, de vrouwen recreatief loop was deze ochtend…..Maar niet getreurd, je bent niet de enige je mag gewoon met de wedstrijd vrouwen meelopen, hier heb je je chip en je startnummer”…. WTF, ik wil gewoon 7,5 km lopen, lekker anoniem met honderden andere vrouwen, ik wil geen wedstrijd lopen… Maar ik ben hier ook niet gekomen om vervolgens zonder te lopen weer naar huis te gaan. Ik ga dit gewoon doen. Ik kan dit” Dus met goede moed, naar de startplaats toe en het was er maar verdacht rustig, ik bedoel je verwacht toch dat er met zo’n loop wel een paar honderd vrouwen meedoen…..? Nee dus er deden precies 12 dames mee en ik was nr 12…… Als ik nr 13 was geweest dan was het in ieder geval metaforisch nog wat.  Shit allemaal van die strakke atletische types…. Niet van die gezellige bourgondische dames zoals ik. “Ow my god, ik kan niet meer terug, ik kan niet meer terug, piept door mijn hoofd. En Jelte en Lieke staan ook nog te kijken, ik kan niet meer terug. Ok ik weet niet of ik dit kan, ik vind het vreselijk, maar ik moet….  Ik moet…..”, jammer ik in mezelf.

Met een startschot begon de wedstrijd voor 11 dames en begon voor mij de strijd tegen mezelf en de modder, en hoewel ik zelf vond dat ik er het hipst uitzag met mijn roze loopshirt, lag ik al na enkele seconden tientallen meters achter, ver achter. En kennelijk hing de oogpotlood na ronde 2 ook al op m’n wangen dus meer drama kon niet. Dit is dus echt serious business…. Ok verstand op nul, jij gaat gewoon lopen zoals je altijd doet, je eigen tempo, jij loopt gewoon 7,5 km en je doet niet mee aan de wedstrijd.

Als je rondjes loopt, kun je ook nog ingehaald worden…

Maar hoewel die survivalmantra’s alleen maar een beetje helpen, slaan ze natuurlijk nergens op. Het erge is namelijk ook dat die cross uit 4 ronden bestond, 1 kleintje en 3 grote. En het erge van rondjes lopen, is dat je ook ingehaald gaat worden als je niet zo goed bent.  Ik werd dus door 3 dames ingehaald in de voor mij 3e ronde. Ik moest toen nog anderhalve ronde en zij waren bijna klaar. Er deed zelfs een vrouw van 65 jaar mee… Dat had de omroeper nog net even verteld voor de wedstrijd begon….. Gewoon om mijn misère compleet te maken… Maar goed no way back. En na het startschot toen de 11 kenaus uit het zicht waren kon ik wat meer ontspannen en wat wel heel lief en motiverend was, is dat ik aangemoedigd werd. Aangemoedigd door vreemden. Ik de “de Kenny van Hummel van de Karpencross, “De Roze lantaarn”. Ik werd aangemoedigd door vreemden, en bij ronde 3 stonden daar ook nog eens Lieke en Jelte “❤”.

De moraal….

En hoewel de baan echt steeds slechter werd, het ook nog regende en de zonnstraaltjes ver te zoeken waren, ben ik erg trots op mezelf. Ik heb namelijk meegedaan, terwijl ik ook op de bank had kunnen hangen en ik heb ook nog eens gemiddeld 10 km per uur gerend, wat voor mij een persoonlijk record is. Dat staat bovendien toch los van het feit dat de nr 1, 15 km per uur liep. En toen ik naar het clubhuis liep, stond daar mijn kleine meisje (en haar papa) en zij klapte voor en mij en ik kreeg een knuffel. Dat is pas een prijs, dat is priceless. Dus who cares….  Als ik niet had gelopen vanmiddag had ik geen goed verhaal gehad en hadden jullie je 10 minuten extra ook verveeld op de bank…? Toch?

Note to myself: donderdag 30 maart is het volgende loopje, check inschrijving recreanten, check inschrijving recreanten en starttijd – een ezel laat zich toch geen tweede keer aan de zelfde steen stoten…..Meedoen is belangrijker dan winnen?

?? Van couch potato naar stuiterende storyteller ???‍♀

couch-potato-cat

Tijdens een van mijn zoektochten voor mijn werk dit jaar naar hoe je gedrag kan verduurzamen, had ik een interessante sessie met Edwin. Hij is gespecialiseerd in neuromarketing en dus ook in het beïnvloeden van gedrag van individuen en van groepen personen. Naast het hoofdonderwerp raakte we ook verder aan de praat en hij zei toen iets wat me is bijgebleven. Als je gelukkig wil zijn als persoon en of in je werk, moet je 2 dingen doen.

  1.       Regelmatig sporten en
  2.       En dingen doen die je leuk vindt en waar je energie van krijgt.

Daarnaast was het nog iets van dat die twee dingen elkaar kunnen versterken (logisch eigenlijk). Waarschijnlijk waren het nog meer dingen, maar deze twee zijn me bijgebleven. Niet dat ik niet gelukkig ben in mijn werk, maar er zijn dingen in m’n leven die ik leuker vind.

De meeste van die dingen zijn vooral vrijetijd gerelateerd zoals, leuke dingen doen met mijn gezin en familie, hockeyen, uitgaan met vrienden en vriendinnen, lekker eten etc. Eigenlijk allemaal dingen waar ik wel goed in ben, waar ik energie van krijg.

 Zijn dit dan misschien nog el dingen waarin ik nog echt kan gaan uitblinken?

?Qua hockey heb ik toch altijd meer kwaliteiten voor de derde helft gehad dan voor de 1e en de 2e….. En momenteel speel ik op donderdagavond in het team DDA (Donderdagavond Diva’s team A) dit is dus wel het eerste team van de dames die de donderdagavond competitie doen. Nee ik maak me geen illusie er zal ’s avonds niemand komen kijken om mijn hockeytalent (of 3e helfttalent) te scouten.

?‍?‍?Qua gezin en familie probeer ik altijd lief, zorgzaam aardig en attent te zijn, kan ik daarin excelleren? Vast wel, maar of dat dan mijn nieuwe energiebooster is?

??Qua uitgaan en lekker eten met vrienden en vriendinnen, dat kan ik niet vaak genoeg doen, maar ook daarin vrees ik dat ik tot de middenmoot behoor en als ik dat nog meer ga doen, levert het waarschijnlijk alleen maar meer calorieën en meer katers op. Ook geen goed idee dus.

Wat dan wel? Nou ik denk dat ik het gevonden heb, ik plaatst namelijk regelmatig verhaaltjes op mijn Facebook Account. Verhaaltjes over dingen die ik meemaak, dingen die leuk vind en dingen die me opvallen. Ik krijg daar bijzonder veel leuke reacties en likes op. Nu zijn dat m’n vrienden en kennissen, dus ja dan is de drempel nogal laag dat ze iets van me liken, maar toch, ze kunnen me ook ontvrienden of negeren… en dat doen ze volgens mij niet, dus ik neem gewoon aan dat mijn verhaaltjes anderen ook pleziert. En is het misschien wel zo dat het in dit stadium belangrijker is, wat ik er zelf van vind of uithaal dan wat anderen er van vinden? En dat laatste is het dus eigenlijk, dit is mijn Red bull. Ik krijg er enorm veel energie van om leuke verhalen te vertellen en op te schrijven en het geeft me daarnaast ook nog eens een kick als mensen het liken of een leuke reactie schrijven. Dit is mijn energybooster.

Ik noem het nadrukkelijk verhalen vertellen. Waarom? Hoewel mijn functietitel, marketing communicatie specialist, doet vermoeden dat ik foutloos communiceer, is dat in de praktijk niet zo. Schrijfregels, interpunctie ed. zijn gewoon niet mijn sterkste punten, ik ben beter in vertellen. Daarom schrijf ik ook zo hoe ik het zou vertellen… Een van mijn overtuigingen is de volgende: Je kan maar beter grappig zijn en grappig kunnen vertellen, dan dat je hoog scoort bij het Nationaal Nederlands Dictee en je verhalen om te janken zijn.  Zakelijk gezien hoeft niemand zich overigens zorgen te maken, want gelukkig hebben wij Natascha Teeuw. Zij schrijft en herschrijft vaak teksten van mij en ons als afdeling. Ze is kritisch en constructief. En verdomde goed in haar vak. Voor geïnteresseerden zie mijn contactpersonen. Op onze afdeling noemen we haar alleen wel vaak gekscherend de correctieheks of de Alfabetweter (die laatst kent ze zelf nog niet denk ik, nu wel J).

Hoe zit dat dan met dat sporten?Nou het kan geen toeval zijn dat ik dus onlangs echt ontdekt en besloten heb, dat ik meer en vaker van dit soort verhalen ga delen. Ik ben namelijk gaan hardlopen. Ik heb een 5Km appje gedownload en inmiddels zit ik in week 8 van 9. Vanaf volgende week kan ik zonder moeite 5 km rennen. Heel de wereld rent al en op elke dag van de week kun je ongeveer ergens een marathon lopen, maar dat geeft niet. Eerst liep ik niet en nu loop ik 5 KM! Dus ik ren 2 á 3 keer week, voel me fitter en ben scherper. En ik heb dus ontdekt wat ik eigenlijk heel leuk vind…. Voor mij klopt het dus! Zorg dat je fit bent en zorg dat je doet wat je leuk vindt. Ik voel me vandaag erg fit en gelukkig!

Daarom ga ik nog een stapje verder. Ik moet hier iets mee van mezelf. Vind jij dit bericht leuk? Like en deel het dan. Ik wil kijken wat ik hiermee kan, hoe ik dit verder kan ontwikkelen. Misschien is er een platvorm, waar mijn verhaaltjes vaker op geplaatst kunnen worden, misschien een lokaal (online?)platvorm in Eindhoven? Misschien moet ik eerst m’n eigen blog maken? Maar hoe en wat is het beste? Misschien heb jij of heeft jouw netwerk wel tips voor mij. Ik hoor het graag. Misschien wil je meer lezen? Laat het me weten. Dank je alvast als je het wil delen en een gelukkige zondag! #durftevragen, #durftedoen, #eenbeetjebenieuwd…